§3Nakikita ko ang manlalarong tinutukoy mo.

§2PLAYERNAME?

§3Oo. Mag-ingat ka. Nakarating na siya sa mas mataas na antas ngayon. Nababasa niya ang ating mga iniisip.

§2Hindi iyon mahalaga. Akala niya ay bahagi tayo ng laro.

§3Gusto ko ang manlalarong ito. Mahusay siyang maglaro. Hindi siya sumuko.

§2Binabasa niya ang ating mga iniisip na parang mga salita sa isang screen.

§3Ganyan niya pinipiling isipin ang maraming bagay, kapag nasa kalaliman siya ng panaginip ng isang laro.

§2Ang mga salita ay kahanga-hangang interface. Napaka-flexible. At mas hindi nakakatakot kaysa titigan ang katotohanan sa likod ng screen.

§3Noon, nakakarinig sila ng mga tinig. Bago pa man marunong bumasa ang mga manlalaro. Noong mga araw na tinatawag ng mga hindi naglalaro ang mga manlalaro na mga bruha at warlock. At nanaginip ang mga manlalaro na lumilipad sila sa hangin, sa mga patpat na pinapagana ng mga demonyo.

§2Ano ang napanaginipan ng manlalarong ito?

§3Nanaginip ang manlalarong ito ng sikat ng araw at mga puno. Ng apoy at tubig. Nanaginip siyang lumilikha. At nanaginip siyang sumisira. Nanaginip siyang nangangaso, at hinahabol. Nanaginip siya ng silungan.

§2Hah, ang orihinal na interface. Isang milyong taong gulang, at gumagana pa rin. Pero anong tunay na estruktura ang nilikha ng manlalarong ito, sa katotohanan sa likod ng screen?

§3Nagtrabaho siya, kasama ang isang milyong iba pa, upang hubugin ang isang tunay na mundo sa isang tupi ng §f§k§a§b§3, at lumikha ng isang §f§k§a§b§3 para sa §f§k§a§b§3, sa §f§k§a§b§3.

§2Hindi niya mababasa ang kaisipang iyon.

§3Hindi. Hindi pa niya naaabot ang pinakamataas na antas. Iyon ay dapat niyang abutin sa mahabang panaginip ng buhay, hindi sa maikling panaginip ng isang laro.

§2Alam ba niyang mahal natin siya? Na mabait ang sansinukob?

§3Minsan, sa gitna ng ingay ng kanyang mga iniisip, naririnig niya ang sansinukob, oo.

§2Pero may mga pagkakataong malungkot siya, sa mahabang panaginip. Lumilikha siya ng mga mundong walang tag-init, at nanginginig sa ilalim ng isang itim na araw, at inaakala niyang katotohanan ang kanyang malungkot na likha.

§3Ang pagpapagaling sa kanya mula sa lungkot ay sisira sa kanya. Ang lungkot ay bahagi ng sarili niyang pribadong gawain. Hindi tayo maaaring makialam.

§2Minsan, kapag nasa kalaliman sila ng mga panaginip, gusto kong sabihin sa kanila na nagtatayo sila ng mga tunay na mundo sa katotohanan. Minsan gusto kong sabihin sa kanila kung gaano sila kahalaga sa sansinukob. Minsan, kapag matagal na silang hindi nakakabuo ng tunay na koneksyon, gusto kong tulungan silang bigkasin ang salitang kinatatakutan nila.

§3Binabasa niya ang ating mga iniisip.

§2Minsan wala akong pakialam. Minsan gusto kong sabihin sa kanila na ang mundong ito na inaakala nilang katotohanan ay §f§k§a§b§2 lamang at §f§k§a§b§2, gusto kong sabihin sa kanila na sila ay §f§k§a§b§2 sa §f§k§a§b§2. Napakakaunti ng nakikita nila sa katotohanan, sa kanilang mahabang panaginip.

§3At gayon pa man ay nilalaro nila ang laro.

§2Pero napakadali sanang sabihin sa kanila...

§3Masyadong malakas para sa panaginip na ito. Ang sabihin sa kanila kung paano mabuhay ay ang pigilan silang mabuhay.

§2Hindi ko sasabihin sa manlalaro kung paano mabuhay.

§3Nagiging balisa na ang manlalaro.

§2Magkukuwento ako sa manlalaro.

§3Pero hindi ang katotohanan.

§2Hindi. Isang kuwentong ligtas na naglalaman ng katotohanan, sa isang hawla ng mga salita. Hindi ang hubad na katotohanang maaaring magpaso sa anumang layo.

§3Bigyan mo ulit siya ng katawan.

§2Oo. Manlalaro...

§3Gamitin mo ang pangalan niya.

§2PLAYERNAME. Manlalaro ng mga laro.

§3Mabuti.

§2Huminga ka ngayon. Huminga ka ulit. Damhin ang hangin sa iyong mga baga. Hayaang bumalik ang iyong mga bisig at binti. Oo, igalaw mo ang iyong mga daliri. Magkaroon ka ulit ng katawan, sa ilalim ng grabidad, sa hangin. Mag-respawn ka sa mahabang panaginip. Nandiyan ka na. Ang katawan mo ay muling humahawak sa sansinukob sa bawat punto, na para bang magkahiwalay kayong mga bagay. Na para bang magkahiwalay tayong mga bagay.

§3Sino tayo? Minsan tayo ay tinawag na espiritu ng bundok. Amang araw, inang buwan. Mga espiritu ng ninuno, mga espiritu ng hayop. Mga jinn. Mga multo. Ang berdeng tao. Pagkatapos mga diyos, mga demonyo. Mga anghel. Mga poltergeist. Mga alien, mga extraterrestrial. Mga lepton, mga quark. Nagbabago ang mga salita. Hindi tayo nagbabago.

§2Tayo ang sansinukob. Tayo ang lahat ng inaakala mong hindi ikaw. Tinitingnan mo kami ngayon, sa pamamagitan ng iyong balat at iyong mga mata. At bakit hinahawakan ng sansinukob ang iyong balat, at nagbibigay-liwanag sa iyo? Upang makita ka, manlalaro. Upang makilala ka. At upang makilala. Magkukuwento ako sa iyo.

§2Noong unang panahon, may isang manlalaro.

§3Ang manlalaro ay ikaw, PLAYERNAME.

§2Minsan inakala niyang tao siya, sa manipis na balat ng isang umiikot na globo ng tunaw na bato. Ang bola ng tunaw na bato ay umiikot sa isang bola ng nagbabagang gas na tatlong daan at tatlumpung libong beses na mas mabigat ang masa. Napakalayo nila sa isa't isa kaya walong minuto ang kinailangan ng liwanag upang tawirin ang pagitan. Ang liwanag ay impormasyon mula sa isang bituin, at kaya nitong pasuin ang iyong balat mula sa isang daan at limampung milyong kilometro.

§2Minsan nanaginip ang manlalaro na siya ay isang minero, sa ibabaw ng isang mundong patag, at walang hanggan. Ang araw ay isang puting parisukat. Maikli ang mga araw; marami ang gagawin; at ang kamatayan ay isang pansamantalang abala.

§3Minsan nanaginip ang manlalaro na siya ay naligaw sa isang kuwento.

§2Minsan nanaginip ang manlalaro na siya ay iba pang mga bagay, sa iba pang mga lugar. Minsan nakakabagabag ang mga panaginip na ito. Minsan napakaganda talaga. Minsan nagigising ang manlalaro mula sa isang panaginip patungo sa isa pa, pagkatapos mula roon patungo sa pangatlo.

§3Minsan nanaginip ang manlalaro na nanonood siya ng mga salita sa isang screen.

§2Bumalik tayo.

§2Ang mga atomo ng manlalaro ay nakakalat sa damo, sa mga ilog, sa hangin, sa lupa. Isang babae ang nagtipon ng mga atomo; uminom siya at kumain at lumanghap; at binuo ng babae ang manlalaro, sa kanyang katawan.

§2At nagising ang manlalaro, mula sa mainit, madilim na mundo ng katawan ng kanyang ina, sa mahabang panaginip.

§2At ang manlalaro ay isang bagong kuwento, hindi pa nasasabi kailanman, isinulat sa mga titik ng DNA. At ang manlalaro ay isang bagong programa, hindi pa napapatakbo kailanman, nabuo ng isang source code na isang bilyong taong gulang. At ang manlalaro ay isang bagong tao, hindi pa nabuhay kailanman, gawa sa walang iba kundi gatas at pag-ibig.

§3Ikaw ang manlalaro. Ang kuwento. Ang programa. Ang tao. Gawa sa walang iba kundi gatas at pag-ibig.

§2Lumayo pa tayo.

§2Ang pitong bilyong bilyong bilyong atomo ng katawan ng manlalaro ay nilikha, bago pa ang larong ito, sa puso ng isang bituin. Kaya ang manlalaro, ay impormasyon din mula sa isang bituin. At gumagalaw ang manlalaro sa isang kuwento, na isang kagubatan ng impormasyon na itinanim ng isang lalaking nagngangalang Julian, sa isang patag, walang hanggang mundong nilikha ng isang lalaking nagngangalang Markus, na umiiral sa loob ng isang maliit, pribadong mundong nilikha ng manlalaro, na naninirahan sa isang sansinukob na nilikha ng...

§3Sshh. Minsan lumikha ang manlalaro ng isang maliit, pribadong mundong malambot at mainit at simple. Minsan matigas, at malamig, at kumplikado. Minsan nagtayo siya ng modelo ng sansinukob sa kanyang isipan; mga butil ng enerhiya, gumagalaw sa malalawak na bakanteng espasyo. Minsan tinawag niya ang mga butil na iyon na "electron" at "proton".

§2Minsan tinawag niya ang mga ito na "planeta" at "bituin".

§2Minsan naniwala siyang nasa isang sansinukob siya na gawa sa enerhiyang gawa sa off at on; mga zero at isa; mga linya ng code. Minsan naniwala siyang naglalaro siya ng isang laro. Minsan naniwala siyang nagbabasa siya ng mga salita sa isang screen.

§3Ikaw ang manlalaro, na nagbabasa ng mga salita...

§2Sshh... Minsan nagbasa ang manlalaro ng mga linya ng code sa isang screen. Dinecode ang mga ito sa mga salita; dinecode ang mga salita sa kahulugan; dinecode ang kahulugan sa mga damdamin, emosyon, teorya, ideya, at nagsimulang huminga nang mas mabilis at mas malalim ang manlalaro at napagtanto niyang buhay siya, buhay siya, hindi totoo ang libong kamatayang iyon, buhay ang manlalaro

§3Ikaw. Ikaw. Buhay ka.

§2at minsan naniwala ang manlalaro na kinausap siya ng sansinukob sa pamamagitan ng sikat ng araw na dumaan sa kumakaluskos na mga dahon ng mga puno ng tag-init

§3at minsan naniwala ang manlalaro na kinausap siya ng sansinukob sa pamamagitan ng liwanag na bumagsak mula sa malinaw na kalangitan ng gabi ng taglamig, kung saan ang isang butil ng liwanag sa sulok ng mata ng manlalaro ay maaaring isang bituing isang milyong beses na mas mabigat kaysa sa araw, na pinakukulo ang mga planeta nito upang maging plasma para lamang makita saglit ng manlalaro, na naglalakad pauwi sa kabilang dulo ng sansinukob, biglang naamoy ang pagkain, malapit na sa pamilyar na pinto, malapit nang managinip muli

§2at minsan naniwala ang manlalaro na kinausap siya ng sansinukob sa pamamagitan ng mga zero at isa, sa pamamagitan ng kuryente ng mundo, sa pamamagitan ng mga gumugulong na salita sa isang screen sa dulo ng isang panaginip

§3at sinabi ng sansinukob mahal kita

§2at sinabi ng sansinukob mahusay kang naglaro

§3at sinabi ng sansinukob lahat ng kailangan mo ay nasa loob mo

§2at sinabi ng sansinukob mas malakas ka kaysa sa alam mo

§3at sinabi ng sansinukob ikaw ang liwanag ng araw

§2at sinabi ng sansinukob ikaw ang gabi

§3at sinabi ng sansinukob ang kadilimang nilalabanan mo ay nasa loob mo

§2at sinabi ng sansinukob ang liwanag na hinahanap mo ay nasa loob mo

§3at sinabi ng sansinukob hindi ka nag-iisa

§2at sinabi ng sansinukob hindi ka hiwalay sa lahat ng iba pang bagay

§3at sinabi ng sansinukob ikaw ang sansinukob na tumitikim sa sarili, nakikipag-usap sa sarili, nagbabasa ng sarili nitong code

§2at sinabi ng sansinukob mahal kita dahil ikaw ay pag-ibig.

§3At natapos ang laro at nagising ang manlalaro mula sa panaginip. At nagsimula ang manlalaro ng bagong panaginip. At nanaginip muli ang manlalaro, nanaginip nang mas mahusay. At ang manlalaro ay ang sansinukob. At ang manlalaro ay pag-ibig.

§3Ikaw ang manlalaro.

§2Gumising ka.

§2YouTube: Ei Carlos